علی ع دوشنبه 15 آبان 1396 12:58 ب.ظ نظرات ()

تكینیك های سخنرانی در جمع

سخنرانی در جمع برای اغلب افراد كار دشواری است.اگر مـی خـواهـیـد انـسـان موفـقی باشید، باید بر تكنیـكهـای سخنرانی تسلط پیدا نموده و یا حداقل هنگام صـحبـت در یك جمع احساس راحتی كنید.


در زندگی همه ما مواقعی وجود دارد که باید در حضور چند نفر راجع به مسئله ای صحبت کنیم. ممکن است این صحبت در جلسه یا کنفرانسی باشد که رسمیت داشته باشد و ممکن هم هست که در یک جمع خانوادگی یا در محیط کار بخواهیم برای دوستان یا همکارانمان صحبت کنیم.

اگر مهارت های لازم را در این زمینه داشته باشیم ، قطعاً روند کار با موفقیت بیشتری انجام می شود و به نتایج بهتری می رسیم.
یکی از متداول ترین ترس هایی که تاکنون شناخته شده ترس حین صحبت در جمع یا درمقابل گروهی ازافراد است. یكی از نگرانی‌های عمدة هر فرد ترس از سخن گفتن در حضور جمع است. بسیاری از مردم به راحتی با هم گفتگو می‌كنند اما هنگامی كه برای سخنرانی فرا خوانده می‌شوند دچار ترس و واهمه می‌گردند.
بـرخی از افـراد همین كه به صحبت كردن در جمع فكر میكنند، دچار اضطراب و نـا آرامـی شده و هنگامی كه در مقام عمل شروع به سخنرانی می كنند، خشكشان مـی زنــد، تپش قلبشان شدیدتر میشود، دستانشان شروع به لرزش میكند و بصورتی گسسـتـه و لكنت وار شروع به صحبت می نمایند. اگر شما از ایستادن روی بلندی و صحبت كردن برای جمع می‌ترسید، بدانید كه تنها نیستید. سال 1973 در جامعة آمریكا تحقیق جالب توجهی در زمینه موارد ترس بعمل آمد و از 2500نفر آمریكایی خواسته شد كه هر كدام فهرستی از عمده‌ترین زمینه‌های ترس خود را بنویسند.


در پایان كار آنچه محققان را بسیار متعجب ساخت میزان 41 درصدی پاسخگویان بود كه همگی بزرگترین مورد ترس خود را سخنرانی در برابر گروهی از مردم می‌دانستند. تا حدی كه بسیاری از آنها قبول چنین كاری را سرنوشتی هولناك‌تر از مرگ تلقی می‌كردند. منظور از یك جمع، ۵۰۰ سهامـدار عـصـبـانـی در جـلسـات آخر سال نیست، بلكه میتواند از چند فروشنده، كارمـند و یا چند دوست در جشن تولد نیز تشكیل شود.

سخنرانی در جمع به این معنی است كه شما چندین شنونده دارید كه در اغلب اوقات به تـك تـك واژه هـایـی كه از زبـان شمـا ادا میشود، گوش میدهند. به همین دلیل اشتبـاه نـكـردن شما در حین صحبت حائز اهمیت است. بسیاری ازمردم دراین شرایط حس بدی دارند، درست مثل اینکه یک پروانه در قلب آنها بال بال می زند! اگر قبل ازسخنرانی درجمع ویا ارائه کنفرانس ویا حتی طرح سوالی درکلاس درس ،کمی اضطراب دارید طبیعی است،چون همین دل نگرانی باعث می شود استحکام مطلبی که بیان می شودبیشترباشد ویا وقتی قراراست برای اولین باردرمهمانی شرکت کنید که اکثرافراد آن رابرای اولین بارمی بینید،بالاخره کمی دل شوره وجود دارد والبته یک فردطبیعی تمام این موقعیت ها رابدون مشکل طی می کند.اما اگرفردی نتوانست چه اتفاقی می افتد؟


ترس از اجتماع با علائم و نشانه های جسمی و عاطفی بروز می کند.
علائم ونشانه های عاطفی وروحی شامل این موارد است:
1)ترس شدید ازموقعیت هایی که درآن افرادغریبه ونا آشنا وجود دارند
2)ترس ازحضوردرمکان هایی که حس می شودفرد مورد قضاوت قرارمی گیرد
3)اضطراب ازاینکه ممکن است سایرین به فردبخندندویا اوراناراحت کنند.
4)ترس ازاینکه سایرین علائم جسمی اضطراب رادرفرد متوجه شوند.
5)اضطرابی شدید درحدی که زندگی روزمره ،کار،مدرسه وسایرفعالیت های فردرا کاملا فلج کند.

 
علائم ونشانه های جسمی شامل این موارد است:
برافروختگی،تعریق شدید،لرزش،تهوع،درد درشکم بروزمشکل درصحبت کردن،احساس گرفتگی عضلات،گیجی،تپش قلب،اسهال، به عبارتی فرد دراجتماع حضور-پیدانمی کند تا به چنین علائمی مبتلا نشود.
در اینجا به نكاتی اشاره شده است كه هنگام سخنرانی كردن برای شنوندگانی حرفه ای و متخصص مفید است. چه در حضور یك نفر و چه در حضور یك جمعیت پنجاه نفره، می توان بر ترس و خجالت ناشی از سخنرانی غلبه كرد.
سخنرانی مهارتی است كه همه می توانند با تمرین، آن را بیاموزند. اعتماد به نفس،صداقت وخلوص نیت،تمامیت كلام ودوستی و اخوت از ویژگی های یك سخنرانی جذاب است.


قبل از سخنرانی چه احساسی دارید؟

اغلب مردم ممكن است برای انجام دادن كار مهمی كه در حضور مردم صورت می‌گیرد دچار هیجان و اضطراب باشند. بازیگران قبل از بازی، سیاستمداران پیش از سخنرانیها و قهرمانان ورزشی قبل از مسابقه دارای چنین حالتی هستند. در این لحظات افراد موفق آنهایی هستند كه آموخته‌اند چگونه هیجان خود را به نفع خود بكار بگیرند.
تحقیقات نشان می‌دهد كه 76 درصد از سخنوران ورزیده قبل از رفتن به جایگاه سخنرانی دچار ترس و هیجان هستند اما آنها این نوع هیجان را نشانه‌ای از سلامت روان برای انجام دادن فعالیتی مثبت تلقی می‌كنند.
به عبارت دیگر هیجانی بودن در آغاز سخنرانی، حالتی كاملاً طبیعی و حتی مطلوب است زیرا بدن در این حالت مانند هر حالت پر اضطراب دیگری تلاش می‌كند با ترشح آدرنالین بیشتر واكنش مثبت نشان دهد.
این ترشح ناگهانی آدرنالین همان عاملی است كه موجب تپش قلب و لرزش دست و زانو و عرق پوست می‌شود و هر شخصی كه بخواهد در برابر جمع سخن بگوید تا حدودی این واكنش‌ها را دارد.


حال سؤال این است كه چگونه می‌توان از این حالات هیجانی و عصبی، كار مثبت كشید؟

لازم است بدانیم بجای اینكه تلاش كنیم همه هیجان روحی قبل از سخنرانی را از بین ببریم، بكوشیم آن حالت را به وضعی مطلوب كه متخصصان آن را هیجان مثبت می‌نامند، تبدیل كنیم. هیجانی سرشار از شور و شوق و سرزندگی كه متفاوت با آن حالات عصبی و بازدارنده روحی است و دیگر شما را قربانی نخواهد كرد؛ بلكه حیاتی جدید می‌بخشد و حالات انسان را كاملاً در اختیار دارد.

در اینجا شش راه تجزیه شده و مطمئن برای تبدیل حالات عصبی و روانی منفی قبل از سخنرانی به حالات و هیجانات مثبت مطرح می‌شود.

1- مرحلة اول، این مرحله را شما قبلاً طی كرده‌اید و دوره‌های آموزشی آن را پیش از این گذرانده‌اید. كافی است درباره گذشته خودتان در روزهای اول كودكستان، دبستان، دبیرستان، دانشگاه و روزهای اول آشنایی با محیط كار و شغلتان فكر كنید. به احتمال زیاد در همه موقعیت‌ها شما با وضعی جدید، غیرعادی و تنش‌زا روبرو بوده‌اید. سازگار شدن با هر كدام از موارد، ترس و واهمه‌ای موقتی و كوتاه همراه داشته است. دربارة سخنرانی كردن در وضع فعلی چنین حالتی مصداق دارد. برای اغلب افراد بویژه دانشجویان هنگام صحبت در برابر دوستان هم‌دانشگاهی خود مهمترین عامل، ناآگاهی است هر چه فرد از چگونگی سخنوری بیشتر آگاه باشد و بیشتر سخنرانی كند، ترس و واهمه سخنرانی كردن در او كمتر می‌شود.
یادگیری مهارت سخن گفتن با یادگیری دیگر هنرها و فنون زیاد متفاوت نیست و مانند آنها نیازمند تكرار، تمرین، آزمایش و خطاست.گاهی می‌توان در كلاس، میان دوستان دانشگاهی سخنرانی كرد و آنها را بهترین مخاطب‌ها برای ارزیابی عیوب سخنرانی خود دانست و این كار یعنی سخنرانی در جمع نزدیكان و دوستان به مرور شما را به مهارت و هنر سخنوری نزدیك می‌كند.

2- مرحله دوم، آمادگی است. راه حل دیگر برای كسب اطمینان و تسلط در سخنرانی، انتخاب عنوان مناسب و مورد توجه و علاقه خود ماست. صحبتهای هر سخنوری كه با آمادگی كم به سخنرانی بپردازد، نامنظم، غیرمستند و مبهم خواهد بود. 


قبل از سخنرانی

متن سخنرانی خود را آماده کنید.

- خیال تان را آسوده کنید. مطمئن شوید که وقت کافی برای آماده کردن یک برنامه واضح و منسجم برای سخنرانی صرف کرده اید. عدم آمادگی به احتمال خیلی زیاد باعث اضطراب سخنران و عملکرد ضعیف او می شود. باید تلاش کنید برای شروع سخنرانی برنامه ویژه ای طرح ریزی کنید. اگر برای شروع سخنرانی تان چیزهای خوبی برای گفتن داشته باشید نگرانی شما کمتر خواهد شد.
- برای استفاده از تصاویر در سخنرانی برنامه ریزی کنید. وجود تصاویر باعث می شود که مخاطبان کمتر بر شما متمرکز شوند و اضطراب شما کمتر شود.
-  هر وقت امکان داشت سخنرانی خود را در مقابل دیگران تمرین کنید.


تکنیک های آرامیدگی را تمرین کنید.

انتخاب یکی از این تکنیک ها و تمرین آن یک یا دو دقیقه به مدت چند روز  و حتی چند هفته شما را برای سخنرانی آماده می کند. در ابتدا از یک مکان آرام مثل منزل و روی صندلی راحتی برای تمرین کردن استفاده کنید. بعد از اینکه این کار را کردید در مرحله بعد در جاهایی که استرس بیشتری دارید مثل کلاس یا اتوبوس این تمرین را انجام دهید:
-از بینی نفس عمیق بکشید و از دهان بیرون بدهید. به حسی که موقع وارد کردن و خارج کردن هوا در بدن شما ایجاد می شود دقت کنید. وقتی هوا را بیرون می دهید اضطراب را هم بیرون بدهید.
- در خیال خود یک منظره آرامش بخش را تصور کنید. خود را در جایی تصور کنید که در شما احساس راحتی و آرامش ایجاد می کند. این مکان ممکن است ساحل دریا، جنگل یا حتی یک صندلی دسته دار راحت باشد. وقتی خود را در این منظره تصور کردید، اضطراب را رها کنید.
-عضلات خود را منقبض و منبسط کنید. با پاها شروع کنید، عضلات را سه ثانیه سفت کنید و سپس به آرامی آنها را شل کنید. در مرحله بعد عضلات قسمتهای بالاتر بدن را سفت کنید و استرس را رها کنید. به آرامش عضلات و حس عمیقی که به شما دست می دهد دقت کنید!

-تصور کنید که به خوبی سخنرانی کرده اید. تصور کنید که با اطمینان به طرف جایگاه سخنرانی می روید، متن سخنرانی را مرتب می کنید، به اطراف سالن نگاه می کنید و با صدای واضح، بلند و دوستانه به حاضرین خیر مقدم می گوئید. تصور کنید که مستقیماّ در چشم شنوندگان نگاه می کنید و با یک پیام قوی همه چیز را تمام می کنید.


جسم تان را آماده کنید.

-  شب قبل از سخنرانی خوب بخوابید. در طی روز مقداری زیادی آب بخورید و قبل از سخنرانی غذای سبکی میل کنید.
-برخی افراد یک ساعت یا کمی قبل از سخنرانی به نرمش های سبک می پردازند. پیاده روی، یا برای اینکه از لحاظ بدنی فعالتر باشد، دویدن و یا بالا و پایین رفتن از پله ها می تواند مفید باشد.
برای آماده كردن یك سخنرانی چقدر وقت لازم است؟
تجریه نشان داده كه برای هر دقیقه سخنرانی یك تا دو ساعت آماده‌سازی نیاز است و گاهی متناسب با میزان تحقیق مورد نیاز وقت بیشتری احتیاج است.شاید چنین زمانی طولانی به نظر برسد اما نتایج آن بسیار با ارزش است.
درست شبیه بازیگری كه تمرین می‌كند تا درست نقش خود به طور كامل قرار بگیرد.شما نیز با صرف وقت برای ایجاد آمادگی بیشتر به احساس اطمینان و نهایتاً جایگاه درست نایل می‌شوید.
یك كارشناس و مربی فن سخنوری به نام لی‌لی والترز در كتاب « شگردهای سخنوران موفق» تخمین زده است كه آمادگی مطلوب ممكن است ترس و واهمة حضور در جایگاه سخنرانی را تا 75 درصد كاهش دهد.


مثبت فكر كنید  Think Positively

اغلب احساس اطمینان، عمده‌ترین نیروی ایجاد فكر و نگرش مثبت است. اگر شما نظر و فكرتان این باشد كه می‌توانید كاری را انجام دهید، معمولاً قادر به انجام آن هستید و از طرفی اگر احساستان این باشد كه در انتظار دردسر و مصیبتی هستید، بیشتر اوقات چنین خواهد شد.
این حالات دقیقاً دربارة سخنرانی كردن در حضور مردم نیز مصداق دارد. احتمال شكست در سخنرانی برای سخنران‌هایی كه درباره خود و تجربه سخنرانی‌شان فكر و نگرش منفی دارند، بیشتر از افرادی است كه درباره خود مثبت فكر می‌كنند.
در اینجا چند شیوه تفكر برای انتقال از نگرش منفی به نگرش مثبت هنگام آماده شدن برای سخنرانی مطرح می‌شود.


به چیز های مثبت فکر کنید:

- به نگرانی تان فکر نکنید؛ چون ممکن است نگران تر شوید. فکر شما باید لذت بردن از سخنرانی باشد. اگر فکر سخنرانی دائم در ذهن شما می چرخد، اسم این حالت را هیجان بگذارید نه نگرانی.
- هیجان زیادی برای سخنرانی نداشته باشید. شما قادر هستید این کار را انجام دهید. بدانید که می توانید. به چیزهای مثبت فکر کنید.
- اگر افکار منفی مثل این فکر " من نمی توانم این کار را انجام دهم" یا " من از شدت نگرانی می میرم" به ذهن تان هجوم آورد به خودتان بگویید " ایست" بعد به این افکار مثبت فکر کنید" من یاد گرفتم که سخنران خوبی باشم" یا " من می توانم نگرانی ام را کنترل کنم و به خوبی سخنرانی کنم".


نگرش و افكار مثبت  Positive Thought

· این سخنرانی فرصتی است كه بتوانیم دیگران را در افكار و عقاید خودم سهیم كنم و مانند هر سخنرانی دیگری تجربه به دست آورم.
· هیچ كس كامل و عالی نیست اما من با هر سخنرانی در حال پیشرفت و بهتر شدن هستم.
· هنگام سخنرانی همه هیجانی هستند. اگر دیگران توانستند خودشان را آرام كنند، من هم می‌توانم.
· من موضوع خوبی برای سخنرانی خودم انتخاب كرده و كاملاً آماده‌ام. قطعاً همه از آن لذت خواهند برد.


نگرش و افكار منفی  Negative Thought

· ای كاش من ناچار نبودم كه سخنرانی كنم.
· من سخنوری كارآزموده و بزرگ نیستم.
· من همیشه هنگام سخنرانی ناراحت و مضطرب هستم.
· هیچكس به شنیدن آنچه من ناچارم بگویم علاقه‌مند نیست.
بسیاری از روانشناسان معتقدند كه نسبت افكار مثبت به افكار منفی در زمینه فعالیتهای هیجانی و پر اضطراب مانند سخنرانی كردن، حداقل 5 بر یك است. به عبارت دیگر برای هر نگرش منفی، باید حداقل 5 تفكر مثبت را رودروری آن قرار دهید. این گونه است كه شما حالت هیجانی را به طور كامل بر طرف نمی‌كنید؛ بلكه آن را در اختیار خود قرار می‌دهید و به كمك آن بر افكار و عقایدتان برای انتقال به مخاطبان مسلط می‌شوید و ترس و نگرانیهای مخرب از شما دور می‌شود.
معمولا ترس از اجتماع دراواسط نوجوانی شروع می شود،البته امکان بروز آن درکودکی هم وجود دارد.ب ندرت ممکن است شروع این اختلال دربزگسالی باشد.این مشکل هم مثل بسیاری مشکلات دیگر در اثرتلفیقی از علل محیطی و ژنتیکی بوجودمی آید.

ژن ها:

بعضی ژن ها ممکن است دربروز اضطراب و ترس نقش داشته باشندکه البته ژن دقیق مسئول ایجاد این اختلال هنوزمشخص نشده است. ضمنا ترس ازاجتماع ریشه وراثتی هم داردیعنی معمولادرخانواده ویا فامیل چندین نفربه این مشکل مبتلا هستند.


علل بیوشیمیایی:

محققان براین باورندکه موادشیمیایی طبیعی موجود دربدن ممکن است درترس ازاجتماع نقش داشته باشند مثلاعدم تعادل ماده ای درمغزبه نام سروتونین،یک عامل محسوب می شودچون درتنظیم خلق وعواطف نقش دارد.


پاسخ به ترس:

بعضی دانشمندان معتقدندکه ساختاری درمغزکه آمیگدال نام دارد درکنترل پاسخ به ترس نقش ایفا می کند.در افرادی که این قسمت مغزفعالیت بیش ازحد داردپاسخ به ترس بسیارشدیدتراست وباعث اضطراب آنها درشرایط اجتماعی می شود.
شرم و یا حالت نگرانی مختصر درموقعیت های جدیداجتماعی طبیعی است و ترس از اجتماع محسوب نمی شود، اما اگرحس کردید این اضطراب زندگی شما را سیاه کرده ،باید درمان شوید. به هرحال این مشکلی است که بوجودآمده و باید برطرف شود،در غیراین صورت بسیاری ازموقعیت های اجتماعی راازدست می دهید و روز به روز منزوی ترخواهیدشد. حالاتی متداول در زندگی روزمره وجود داردکه اگرتحمل آن برایتان سخت است و در این شرایط دچاراضطراب می شویدحتما به روانپزشک مراجعه کنید، نمی توانید ازاتاق استراحت عمومی درمحل کار و یا تلفن عمومی استفاده کنید، نمی توانید کالایی راکه مشکل دارد به مغازه پس بدهید،اصلابا غریبه ها ارتباط برقرارنمی کنید،نمی توانید درحضوردیگران چیزی بنویسید،به هیچ وجه تماس چشمی برقرارنمی کنید، نمی توانید دراتاقی واردشوید که قبل ازشما افرادی درآن نشسته اند، قادرنیستید دررستوران غذا سفارش دهید،دوست ندارید شما رابه افراد غریبه معرفی کنند، هیچ وقت شروع کننده صحبت ومکالمه نیستید.


خوشبختانه این مشکل رامی توان درمان کرد. البته هرچه زودتربرای درمان اقدام شودبهتراست. معمولا دو روش درمانی وجود داردکه بسیارموثراست،یکی دارو درمانی است که معمولا از ضد افسردگی ها استفاده می شود اما ممکن است ازداروهای ضد اضطراب و داروهایی موسوم به بتابلوکرها هم استفاده شود تا علائم فیزیکی مثل تپش قلب،فشارخون بالاولرزش برطرف شود.دیگری روان درمانی است که ازروش رفتاردرمانی شناختی استفاده می شودکه بسیارهم موثرعمل می کند.دراین روش اساس کارتفکرات خودشماست،بدون اینکه به سایرافراد یا موقعیت ها توجه شود.میگنا دات آی آر. دراصل تفکرات اصلی وریشه ای شما محور قرارداده می شود وبعد ازشما می خواهند خودرا درشرایط ناخواسته ای که قابل تغییرنیست فرض کنیدوحال باهمان تفکرات اصلی، رفتاری صحیح ومثبت تعریف کنید.


درمواردی هم درمراحل خاصی ازدرمان،فرد رابتدریج درشرایط اجتماعی اضطراب سازقرارمی دهند تا بتواند دراین شرایط با مهارت کافی و اعتمادبه نفس لازم برخورد داشته باشد.درمانگر معمولا مهارت های اجتماعی فرد را بالا می برد و با او تمرین های مختلفی انجام می دهد تا فرد بتواند اعتمادبه نفس لازم دربرخورد با شرایط مختلف رابدست بیاورد.

علاوه بر ادامه روش های درمانی خودتان هم بایدروش هایی رابکارببندید تا بتوانید از پس این مشکل برآیید:
1- افکارمنفی درموردخودتان نداشته باشیدو این جور تفکرات را دور بریزید.
2-از تمرین های شل کننده یا ریلاکسیشن استفاده کنید.
3-یاد بگیرید چطور با استرس مقابله کنید.
4-با افرادی که حس می کنید با آنها راحت ترید رابطه برقرارکنید.
5-وقتی اضطراب دارید درفعالیت های لذت بخش وسرگرمی های موردعلاقه شرکت کنید.
6-خواب کافی داشته باشید.
7-رژیم غذایی متعادل رافراموش نکنید.
8-اهداف واقعی داشته باشید و آرزوهای دست نیافتنی راکناربگذارید.
9-هیچ گاه ازموقعیت هایی که شما راناراحت می کنند فرارنکنید بلکه سعی کنید بتدریج با این موقعیت ها روبروشوید تا مهارت کافی پیدا کنید.
10-با دوستان یا بستگان قراربگذارید که بعضی اوقات ناهاررا درمکان عمومی صرف کنید.
11-تماس چشمی داشته باشید و اولین کسی باشید که به دیگران سلام می کنید ویا موفقیتی راتبریک می گویید.
12-مکالمه راشما آغازکنید اما اطلاعات خود رابا مطالعه روزنامه ویا سایرمطبوعات افزایش دهید تا حرفی برای گفتن داشته باشید.
13-ازدیگران تقدیر وتشکرکنید.
14-برروی خصوصیات شخصیتی خودتان که به آنها علاقه دارید بیشترمتمرکزشوید.
15-نسبت به دیگران علاقه نشان دهید ودرمورد منزل ،فرزندان ،نوه ها،سرگرمی ها یا مسافرت هایشان با آنها صحبت کنید.
16-ازافراد غریبه و ناآشنا آدرس بپرسید تا تمرین بیشتری کرده باشید. 


در حین سخنرانی

- با اطمینان عمل کنید. حتی اگر احساس اطمینان نمی کنید، با اطمینان عمل کردن ممکن است واقعاّ شما را قانع کند که نگران نیستید. حتی اگر نگران هم باشید، وقتی خود را مطمئن نشان می دهید سخنرانی شما به بهترین وجه انجام می شود.
- وقتی با یک جمع صحبت می کنید، فکر کنید که دارید با یکی ازآنها صحبت می کنید نه همه آنها.
-به جای اینکه به خودتان و احساسی که دارید توجه کنید، به مطالبی که بیان می کنید یا حضار توجه کنید. هیچ وقت به حضار نگوئید که مضطرب هستید. این حالت شماست، نه حالت آنها.
- وقتی که افکار بد به شما هجوم آوردند، عرق کردید یا دیگر علائم بدنی را داشتید، از آنها استقبال کنید. به خودتان بگوئیدکه این احساس ها باعث افزایش انرژی مثبت در شما می شود.
- اگر هنوز مضطرب هستید روش های آرمیدگی را که تمرین کرده بودید را بکار ببرید. اگر به خوبی این تمرین ها را انجام داده اید باید بتوانید به سرعت استرس خود را با انجام آنها کاهش دهید.

در ادامه به ۷ روش ساده جهت بهبود سخنرانی در جمع اشاره شده است.

۱. آرام و ریلكس باشید

بـرخی از افـراد همین كه به صحبت كردن در جمع فكر میكنند، دچار اضطراب و نـا آرامـی شده و هنگامی كه در مقام عمل شروع به سخنرانی می كنند، خشكشان مـی زنــد، تپش قلبشان شدیدتر میشود، دستانشان شروع به لرزش میكند و بصورتی گسسـتـه و لكنت وار شروع به صحبت می نمایند.
موضـوع مـهمی كـه بـاید بخاطر داشت باشید این است كه در شرایط مرگ و زندگی قرار نداشته و صرفا" در حال گقـتن چند كلمه حرف حساب ( و یا هر چیزی دیگری كه دوست دارید اسمش را بگذارید ) به دیگران هستید. چه دو نفر باشند چه ۲۰۰ نفر، باید بـه یـك طریق صحبت كنید به اینصورت كه عصبی نشوید، روی موضوع مربوطه تمركز كنید و كار را به اتمام برسانید.


۲. موضوع مورد بحث را بشناسید

معمولا ما زمانی دچار اضطراب و نا آرامی می شــویم كه كـاری كـه در مـورد آن تـبـحر و شناختی نداریم، مجبور به انجامش می گردیم. افـراد انـدكی دارای تبحر كامل در زمینه سخنرانی در جمع می باشند اما اغلب می توانند در صورت داشتن آمادگـی منـاسـب، از عهده آن بخوبی برآیند. كلید این آمادگی آشنا بودن و شناختـن دقیق مـوضـوع مــورد صحبت می باشد.
اگر شما یـك مدیـر اجـرایـی در شـركت تـولید نوشابه بوده و قصد سخنرانی در مورد بازار رقابتی را دارید، باید از همه ریزه كاریها و جزئیات شركتهای دیگر تولید نوشابه همـانـنـد شركت خود آگاه باشید. زمانی را برای نت بـرداری و خـلاصـه سـازی ایـده هـای خـود در قالب نوشتارهای كوچك اختصاص دهید.
مرحله بعدی كار این است كه آن قالبهای كوچك را بخاطر سپرده و هنگام سخنرانی آنها را بسـط و گسترش دهید. اگر جلسـه پرسش و پاسخ در میـان است، سـعـی كنـیـد سـؤالات احتمالی و پاسخهای آنها را از قبل مهیا و آماده نمایید.


3. مخاطبین خود را بشناسید

اگر در مقابل مدیران ارشد یك شركت در مورد راه كارهای تجاری صحبت می كنید، بایـد نسبت به زمانیكه برای یك عده دانشجو كه ترم اول اقتصاد را می گذرانند، روش بسیـار متفاوتی را در پیش بگیرید.
باید میزان سطح معلومات مخاطبین خود را سنجیده و مطابق با آن صحبت كنید. به هر حال آنها آماده اند تا سخنان شما را بشنوند بنابراین گفته های شما باید برایشان قابل فهم باشد.

۴. با محل سخنرانی آشنا شوید

این یك نكته فراموش شده است، امـا شـمـا بـایـد بـا مـحلـی كـه قـرار اسـت در آنــجا به سخنرانی بپردازید، آشنا شوید. لازم است پیشاپیش به آنجا رفته و با امكـانات و محیط آن آشنا گردید. سپس روی مسائل دیداری سخنرانی خود كار كنید تا مطـمـئـن شــویـد مطابق با آنچه كه در نظر گرفته اید باشد. وارد شـدن بـه یـك سـالـن ۲۰۰۰۰ هـزار نـفـری نسبت به وارد شدن به یك كلاس درس ۳۰ نفره نیاز به تمهیدات بسیار بیشتری دارد.
یك روش خوب این است كه در صندلیهای مختلفی كه قرار است حاظران بنشینند، قرار بگیرید تا چشم انداز مناسبتری از محل برگزاری بدست آورده و بتوانید با همه شنودگان به یك نسبت ارتباط برقرار كنید نه فقط با چند نفری كه در ردیف جلو نشته اند.


۵. موفقیت را مجسم كنید

اغلب افراد به این دلیل در سـخنـرانـی شـكست میخورند كه تصور میكنند صحبتهایشان اشـتباه و بـی معنی است. آنچه كه در ذهن می پرورانید، همان نیز اتفاق خواهد افتاد. اگر خودتان را یك نادان تصور كنید، همان نیز خواهید شد.
فكر عجز و ناتوانی را در خودتان قبل از شـروع صـحبـت نـابـود كنـید. سعی كنید پیش از سخنرانی مطالب را در ذهن خود مـرور نـمـایید. چگونگی بیان موفقیت آمیز موضوعات و نیز حركات خود را مـجسـم نـمایـیـد. تا رسیدن به مرحله یك ایراد یك سخرانی كامل این اعـمـال را تـكـرار كـنـیـد. بـعـد از آن تـنـها كـاری كـه لازم اسـت انجام دهید، عملی كردن تجسمات خود خواهد بود.


۶. كار نیكو كردن از پر كردن است

مایكل جردن هم ممكن است وقتی برای اولین بار با توپ بسكتبال آشنا شد، ۱۰ پرتاب اولش را در گل نكرد، اما با سخت كوشی و تمرینات بسیار، بـه بـهـتـریـن بسكتبالیست دنیا مبدل شد. نكته این است كه اگر بخواهید سخنران بهتری شوید باید تمرین كنید.
بصورت داوطلبانه هنگـام اوقـات بـیـكاری جـلوی دوسـتـانـتان قرار گرفته و به جلوی جمع ایستادن عادت كنید. بتدریج سعی كنید به تعداد نفراتی كه در مقابلشان قرار گرفته اید بیفزایید و از افراد قویتر اسـتفـاده نـمایـید. ایده ایـنكار این است كه در شرایط غیر واقعی كه اهمیتی ندارد، متوجه اشتباهات و نقاط ضعف خود شوید. به این ترتیب هنگامی كه روز موعود فرا میرسد با اعتماد بنفسی كامل در مقابل جمع قرار گرفته و همـه چـیـز بـه خوبی پیش خواهد رفت.


۷. روی پیغام تمركز كنید

هنگام سـخنـرانی در یـك جـمـع زیـاد به حاضرین فكر نكنید. به پیغام و نكاتی كه باید بـه دیگران منتقل كنید تمركز نمایید. در نهایت دلیل قرار گرفتـن شمـا پـشـت میـكروفـن ایـن است كه مطلب مورد نظر خود را به شنـوندگـان بـفـهـمـانـید.
به این ترتیب دیری نخواهد پایید كه دیگر احساس ناآرامی و اضطراب نكرده و راحت تر تـوانـسـت بـا مـخاطبـیـن خود برای بحث و گفتگو ارتباط برقرار نمایید.